Tybetańska Czomolungma, czyli Mount Everest – najwyższa góra świata
Czomolungma w języku tybetańskim oznacza „Bogini Matka Śniegu”. Często nazywany jest również „Dachem Świata”. Jest to najwyższy szczyt na Ziemi, jego wysokość wynosi 8850 m n.p.m. Położony jest w Himalajach Wysokich, na granicy Nepalu i Tybetu.
Skład geologiczny tego najwyższego szczytu to granity, gnejsy, wapienie i łupki. Tworzy on potężny masyw, który jest podcięty z trzech stron lodowcami, z których najdłuższe – Khumbu i Rongbuk mają około 17 kilometrów długości. Masyw Mount Everest objęty jest parkiem narodowym, noszącym nazwę Sagarmatha.
Miejscowa ludność uważa Mount Everest za siedzibę bogów, stąd też jego nazwa – Czomolungma. Szczyt został odkryty i zmierzony po raz pierwszy przez brytyjskich geodetów w połowie XIX wieku. Do roku 1865 nosił nazwę Szczyt XV, którą nadała mu Indyjska Służba Topograficzna. W tym samym roku Szczyt XV zmienił nazwę na Mount Everest. Nowa nazwa została nadana na cześć walijskiego kartografa i geodety Sir George’a Everest’a, który zainicjował pracę nad mapą Indii.
Historia podboju Mount Everest jest bardzo długa. Za jej początek można przyjąć rok 1904, w którym Sir Francis Younghusband otrzymał od Dalajlamy zgodę na pierwszą brytyjską ekspedycję w Himalaje. Jednak pierwsze zdobycie szczytu miało miejsce 29 maja 1953 roku przez Brytyjczyków, którzy prowadzili wyprawę od strony Nepalu. Na szczycie stanęli wówczas: Nowozelandczyk Edmund Hillary oraz Tybetańczyk Norgay Tenzing.
Pierwszego polskiego wejścia dokonała Wanda Rutkiewicz w roku 1978, było to pierwsze wejście Europejki i trzecie wejście kobiece w ogóle. W lutym 1980 roku Leszek Cichy oraz Krzysztof Wielicki z polskiej wyprawy dokonali pierwszego zimowego wejścia na szczyt. Według najnowszych danych, do końca 2008 roku liczba wspinaczy, którym udało się stanąć na szczycie sięgnęło liczby 3600 osób, natomiast liczba ofiar wynosi 210.