Tybet jako część Chińskiej Republiki Ludowej
W 1951 roku Tybet został wcielony do Chińskiej Republiki Ludowej. Pierwsze lata chińskiej okupacji przebiegały spokojnie. W 1955 roku został powołany "Komitet Przygotowawczy Tybetańskiego Regionu Autonomicznego", który później stał się właściwym organem władzy w Tybecie, mimo że rząd w Lhasie wciąż funkcjonował. Przewodniczącym komitetu był Dalajlama, jednak to Chińczycy wyznaczali jego politykę. W Tybecie Wschodnim przymusowa kolektywizacja ziemi i osiedlanie nomadów doprowadziły do wybuchu ogólnokrajowego buntu. Po jego klęsce został uformowany ruch oporu, który uzyskał wsparcie Stanów Zjednoczonych. Coraz większa liczba Tybetańczyków zaczęła się do niego przyłączać, co skutkowało tym, że zarówno Chiny jak i rząd centralny w Lhasie stopniowo traciły kontrolę nad sytuacją w kraju.
W 1959 roku Dalajlama otrzymał zaproszenie na występ zespołu tanecznego w chińskim sztabie wojskowym, na które miał przybyć sam. Wywołało to pogłoski o planowanym przez Chińczyków porwaniu Dalajlamy, a tym samym wywołało ogólnonarodowe powstanie. Zostało ono krwawo stłumione, a Dalajlama uciekł do Indii.
Po upadku powstania Chiny przeprowadziły reformę rolną, która wymuszała na klasztorach oddanie ziemi, co doprowadziło do zniszczenia podstaw ich egzystencji materialnej. Sprzeciw wobec tej polityki powodował masowe zabijanie lub przesiedlanie mnichów do obozów. Nowy podział ziemi doprowadził do powstania nowych klas społecznych, a napływ ludności chińskiej do Tybetu Wschodniego wywołał głód i spadek liczby ludności tybetańskiej.
Punktem kulminacyjnym procesu transformacji Tybetu był rok 1965, w którym ustanowiono Tybetański Region Autonomiczny.
Rok później w Chinach wybuchła Rewolucja Kulturalna, rząd chiński jako cel rewolucji wyznaczył zniesienie wszelkich świąt religijnych oraz zniszczenie zewnętrznych przejawów buddyzmu, takich jak flagi modlitewne, kadzidła oraz wszystkie zdjęcia Dalajlamy. Prawie wszystkie z niespełna 6 tysięcy buddyjskich klasztorów i świątyń zostały okradzione i zniszczone. Najcenniejsze przedmioty ze złota wysłano do Pekinu, gdzie zostały przetopione. Rewolucja Kulturalna oznaczała dla Tybetu próbę zniszczenia jego tożsamości kulturowej.
Po ucieczce z Tybetu Dalajlama zorganizował w Indiach tybetański rząd na uchodźstwie. Miał on na celu ustanowienie wspólnej tożsamości wszystkich Tybetańczyków dotychczas bardzo zróżnicowanych pod względem kulturowym, religijnym, etnicznym i językowym.
Czas politycznej odwilży rozpoczął się w Tybecie wraz z przejęciem władzy w Chinach przez Deng Xiaopinga. Tybetańscy więźniowie uzyskali zwolnienie, zezwolono na odprawianie praktyk religijnych na ograniczoną skalę, w klasztorach i świątyniach zostały przeprowadzone remonty i powrócili do nich mnisi, natomiast w szkołach ponownie nauczano tybetańskiego.
W roku 1987 Dalajlama przedstawił pięciopunktowy plan pokojowy, w którym rezygnował z niepodległości Tybetu proponując przeobrażenie go w samorządną strefę pokojową, gdzie chiński rząd miał odpowiadać ze jego politykę zagraniczną. Propozycja ta została jednak odrzucona przez Chiny i wywołała silne kontrowersje wśród samych Tybetańczyków.
W 1989 roku w Lhasie doszło do antychińskich demonstracji i po trzydniowych walkach ulicznych Chińczycy ogłosili stan wyjątkowy, który został zawieszony dopiero w połowie 1990 roku. Po tych wydarzeniach chiński rząd powrócił do polityki tłumienia religii tybetańskiej, wspierając jednocześnie migrację obywateli chińskich do Tybetu. Kolejne masowe protesty w Tybecie miały miejsce w roku 2008.